De zon komt op boven een vlot dat midden in de woestijn is gestrand. Eromheen: wind, stof en de herinnering aan een verdwenen oceaan.
Mannen en vrouwen verzamelen zich daar, zoekend in hun gebaren naar sporen van een oeroude herinnering. Ze dansen om te overleven, om te bestaan, om niet te vergeten.
Lichamen draaien, raken de grond, staan weer op en geven de hartslag door van een wereld die wankelt maar nog steeds ademt.
De cirkel komt tot leven, de aarde beeft, het stof stijgt op: het is de roep van een collectieve adem, dat fragiele moment waarop trance versmelt met vreugde.
Artistic note
Geïnspireerd door de Gnawa-cultuur en de legende van Sidi Moussa, de geest van het water en bewaker van de overgangen, vertelt Amin het verhaal van een reis – tussen ineenstorting en wedergeboorte.
Muziek, zang en ritmes klinken als woordeloze gebeden: ze wekken lichamen tot leven, laten herinneringen herleven en verbinden de levenden. Rondom de muzikant creëren de dansers een landschap van beweging en impact. Hun rauwe en gevoelige energie brengt een oeroude schoonheid voort. Trance is hier geen overgave, maar verzet. Amin is een poëtische en politieke fabel die in dialoog treedt met het heilige, het rituele en de spiritualiteit van de Gnawa-cultuur — een daad van rauwe menselijkheid, een overgang tussen werelden, een poging tot verzoening tussen het intieme en het spirituele, tussen het fysieke en het onzichtbare.
Het nodigt het publiek uit om dat moment te overschrijden waarop het lichaam zich herinnert, waarop muziek zonder woorden geneest, waarop de mensheid weer gevoelig wordt.
Je hoort golven, een hartslag, een ademhaling, en misschien, aan de rand van de stilte, de echo van je ziel…
Quasi nonchalant èn compromisloos, zo danst Compagnie Dyptik.
Gepassioneerd, authentiek en vol levenskracht. Dyptik is betrokken bij de wereld om zich heen en stelt ook vragen.
Dyptik, in 2012 opgericht in Saint Etienne door de choreografen Souhail Marchiche en Mehdi Meghari, laat hiphop in dialoog gaan met andere esthetische elementen. In hun werk onderzoeken ze wat het betekent om ‘mens’ te zijn. Dyptik belichaamt een generatie die weigert te geloven in de onvermijdelijkheid van een angstige wereld; een generatie die haar wereld zélf wil bouwen.
Al in het oprichtingsjaar begon Dyptik het thema identiteit te verkennen via twee choreografieën: En quête (2012) en Dyptik (2014).
Daarna onderzoeken ze het thema ‘de mens in opstand’ met de voorstellingen D-Construction (2016), Dans l’Engrenage (2017) Le Cri (2018) en Mirage (2021)
Naast het creëren en uitvoeren van voorstellingen organiseert Dyptik ook tal van projecten voor de stad en de dans community. Sinds 2014 organiseren zij het Hip-Hop dansfestival TRAX.
Vaste waarden binnen de werkzaamheden van Cie Dyptik zijn het delen van passie en ervaring, culturele uitwisseling en omgang met andere mensen. Het gezelschap stelt hun studio in St. Etienne open voor artiesten en publiek en creëert via residenties en optredens een waar platform voor hiphop en dans.
Artistieke creators & choreografie
Souhail Marchiche and Mehdi Meghari
Performers
Davide Salvadori, Léa Bouchery, Ali El-Kihal, Assiya Eddahbi, Thibault Miglietti, Nabil Sansi
Creatie muziek
Patrick De Oliveira / Nabil Sansi
Set Design
Souhail Marchiche and Mehdi Meghari
Partners
La Comédie / CDN of Saint-Étienne – PIPD “Arts in Public Space”: Lieux Publics (CNAREP, Marseille), Le Cratère (SN, Alès), L’Atelline (SCIN, Juvignac), FAI-AR (Marseille) – Les Abattoirs CNAREP Chalon-sur-Saône – Le Flow & Lille3000 – Quelques Part CNAREP d’Annonay – Théâtre du Parc (Andrézieux-Bouthéon) – Théâtre de Brétigny – Institut Français du Maroc – L’Uzine (Casablanca) – Espace Maoka (Bir Jdid) – Hiba Lab (Rabat) – Dati Drouk training (Rabat) – Haplotès Fund DRAC and Auvergne-Rhône-Alpes Region – Loire & Seine-Saint-Denis Departments – City of Saint-Étienne – ADAMI – SPEDIDAM – CNM
